Gastronomiczny Order Pomiana: Różnice pomiędzy wersjami

W przeciwieństwie do wcześniejszych kuchennych autorytetów, de Pomiane nie pisał dla wielkich szefów kuchni, których ambicją było wznoszenie się na wyżyny kunsztu kulinarnego i tworzenie uczt godnych monarchów i arystokratów. Jego adresatkami były zwykłe gospodynie domowe, które chciały gotować zdrowo, tanio i do tego smacznie, i jeszcze mieć czas na inne zajęcia. Nowatorskie podejście widać już w samych tytułach jego książek: ''La cuisine en six leçons'' (''Nauka przyrządzania potraw w sześciu lekcjach'') czy ''La cuisine en dix minutes'' (''Kuchnia dziesięciominutowa''). Starej daty mistrzowie garnka i patelni musieli łapać się za głowy czytając, że codzienna kolacja nie musi koniecznie zawierać jednego dania mięsnego i jednego rybnego.

Do francuskiej kuchni przemycał de Pomiane polskie akcenty, napisał zresztą całą książkę, mającą przybliżyć Francuzom polskie potrawy i&nbsp;zwyczaje kulinarne: ''La Cuisine polonaise vue des bords de la Seine'' (''Kuchnia polska widziana znad Sekwany''). W&nbsp;domu chętnie raczył swoich gości „polskimi obiadkami”, na które mogły się składać na przykład: „kieliszek autentycznej żubrówki i&nbsp;kawałek suchej kiełbasy” jako ''apéritif'', mięso z&nbsp;kaszą tatarczaną i&nbsp;sosem zaprawionym koniakiem albo krokiety ze świeżymi truskawkami.<ref>''Ibid.'', s. 82–83</ref>  Herbatę zaś parzył w&nbsp;starym samowarze, z&nbsp;którego jego ojciec pił jeszcze na zesłaniu w&nbsp;Rosji razem z&nbsp;Fiodorem Dostojewskim.<ref>''Ibid.'', s. 89</ref>

  }}</ref> bohatera narodowego Rosji, co to wraz z&nbsp;Kuźmą Mininem poprowadził powstanie, które w&nbsp;1612&nbsp;r. wyzwoliło Moskwę spod polskiej okupacji. Halbański powołał się na „poważnych historyków sztuki kulinarnej”, chociaż w&nbsp;latach 80. wciąż niewielu poważnych historyków zajmowało się tak niepoważnym tematem jak kulinaria. W&nbsp;każdym razie to, że te kotlety mają coś wspólnego z&nbsp;Dymitrem Pożarskim, to też nieprawda. Prawdą jest tylko, że to potrawa wywodząca się z&nbsp;kuchni rosyjskiej, a&nbsp;nie polskiej.

  }}</ref> Autorstwo kotletów nie należy bowiem do samego Jewdokima Pożarskiego, lecz do jego córki Darii, gdyż to ona w&nbsp;gospodzie swego ojca zajmowała się gotowaniem. Jest nawet legenda, która mówi, iż sam cesarz Mikołaj I&nbsp;zatrzymał się w&nbsp;gospodzie u&nbsp;Pożarskich i&nbsp;zamówił na obiad kotlety cielęce, Daria Pożarska zaś, nie mając w&nbsp;spiżarni cielęciny, naprędce wymyśliła przepis, w&nbsp;którym mięso cielęce zastąpiła kurzym i&nbsp;w&nbsp;ten właśnie sposób wynalazła nową potrawę.<ref>{{Cyt  

File:Muzeum Przypkowskich w Jędrzejowie 3.jpg | Ogród z&nbsp;kaskadą otoczony murem z&nbsp;symbolami astronomicznymi

Sam Przypkowski też musiał zrobić na Pożerskim niemałe wrażenie. Na tyle duże, iż kiedy w&nbsp;1964&nbsp;r. Pożerski w&nbsp;wieku 89 lat zginął w&nbsp;wypadku samochodowym, to okazało się, że część swojego majątku, która nadawała się do muzeum, zapisał w&nbsp;testamencie właśnie Przypkowskiemu. Do Jędrzejowa trafiła wtedy pokaźna kolekcja dawnych przyrządów kuchennych oraz sztućców i&nbsp;zastawy stołowej (w&nbsp;tym owa karafka). Zbiory jędrzejowskiego muzeum powiększyły się też o&nbsp;kolekcję biblioteczną de Pomiane’a, na którą składały się stare książki kucharskie, karty dań i&nbsp;win ze słynnych restauracji, zaproszenia na uroczyste kolacje i&nbsp;pamiątki po wielkich smakoszach (m.in. list podpisany przez samego Brillat-Savarina w&nbsp;czasach, kiedy był oficerem rewolucyjnej Armii Francuskiej).  

W 1968&nbsp;r. wybierał się na XII Międzynarodowy Kongres Historii Nauki w&nbsp;Paryżu. Na poprzednich konferencjach z&nbsp;tej serii opowiadał o&nbsp;przyrządach astronomicznych Kopernika. Tym razem jednak zamierzał wystąpić z&nbsp;referatem na temat dziejów polskiej kuchni i&nbsp;jej związków z&nbsp;kuchnią francuską. Niestety choroba pokrzyżowała mu plany, toteż treść swego wystąpienia, po francusku, wysłał do Paryża pisemnie. Na czterech stronach maszynopisu naszkicował dzieje polskich kulinariów – od cystersów w&nbsp;XIII&nbsp;w. sadzących winorośl w&nbsp;jędrzejowskim opactwie, poprzez królową Bonę, Henryka Walezego i&nbsp;Stanisława Leszczyńskiego, aż po Edwarda Pożerskiego de Pomiane’a. Poprosił przy tym, aby jego referat został odczytany przez jego znajomego dziennikarza gastronomicznego Edouarda Longue’a.{{czyt|Edouard Longue}} Niestety organizatorzy kongresu ten tekst odrzucili.<ref> {{Cyt  

[[File:Order Pomiana - Francja 2.JPG|thumb|left|Przypkowski (z&nbsp;prawej) wręcza odznaki Orderu Pomiana Rogerowi Topolinskiemu (z&nbsp;lewej) i&nbsp;Jean-Dominique’owi Arnaboldiemu (Paryż, 1965&nbsp;r.).]]

| [[File:Henry Clos-Jouve.png|100px|Henry Clos-Jouve]] || '''Henry Clos-Jouve'''{{czyt|Henry Clos-Jouve}} (1908–1981) || [[Plik:FRA.png|23px|]] {{small|Francja}} || Współzałożyciel Akademii Rabelais’go (''Académie Rabelais''),<ref> {{Cyt  

   | rozdział        = 1907–1969 Les origines des l’association

| [[File:Władysław Kucharski 1.jpg|100px|Władysław Edward Kucharski]] || style=text-align:left | '''Władysław Edward Kucharski'''<br>(1879–1973) || [[Plik:POL.png|23px|]] {{small|Polska}} || Zgodnie z&nbsp;nazwiskiem, kucharz, tak jak i&nbsp;jego dziadek, ojciec, brat oraz syn. Gotował dla monarchów, arystokratów i&nbsp;dyplomatów (m.in. dla Jarosława Iwaszkiewicza).<ref>{{Cyt  

| [[File:Przeźroczysty kwadrat.png|100px|link=|]] || style=text-align:left | '''Édouard Longue'''{{czyt|Édouard Longue}}<br>(1908–1989)<ref> {{Cyt  

<!--[[en:Draft:Gastronomic Order of Pomiane]]-->