Jak Bernard z Wąbrzeźna piwo grodziskie wymodlił: Różnice pomiędzy wersjami

Niegdyś legendy o świętych i błogosławionych, ich wielkiej pobożności i rzekomych cudach opowiadano, by dać wiernym przykład, jak bohatersko wytrwać w wierze i w łasce Bożej. W naszych czasach niektóre z tych legend opowiada się, żeby sprzedać piwo. Legendą o „[[Święta Piwa z Warki|św. Piwie z Warki]]” zajęliśmy się już wcześniej; za to dziś, w 416. rocznicę jego śmierci, zajmiemy się Błażejem Pęcherkiem, lepiej znanym jako Bernard z Wąbrzeźna.

[[File:Grodziskie reklama 2.JPG|thumb|upright|left|Reklama piwa grodziskiego z 1946 r.]]

  }}

Stany Zjednoczone – kraj, który jeszcze do niedawna słynął z&nbsp;piw o&nbsp;charakterystycznym braku smaku – są też ojczyzną piwnej rewolucji. To amerykańskie piwożłopy jako pierwsze powiedziały „dość” koncernowym lagerom i&nbsp;zaczęły warzyć własne piwa – najpierw (od 1978&nbsp;r.) w&nbsp;domach i&nbsp;garażach, potem w&nbsp;coraz liczniejszych browarach restauracyjnych i&nbsp;rzemieślniczych. Liczba amerykańskich browarów rosła lawinowo w&nbsp;ostatniej dekadzie XX&nbsp;w., potem wzrost nieco spowolnił i&nbsp;przyspieszył znowu w&nbsp;dekadzie bieżącej, aby w&nbsp;2015&nbsp;r. przekroczyć wreszcie liczbę 4.131 browarów, czyli pobić rekord z&nbsp;1873&nbsp;r.<ref>{{Cyt  

W poszukiwaniu nowych smaków piwowarzy domowi i&nbsp;rzemieślniczy sięgnęli do receptur historycznych – im bardziej egzotycznych, tym lepiej. Pierwsza próba odtworzenia wymarłego piwa grodziskiego (oceniona pozytywnie przez Jacksona) miała miejsce w&nbsp;Stanach już w&nbsp;1997&nbsp;r. Z&nbsp;czasem piwna rewolucja zataczała coraz szersze kręgi, na początku drugiej dekady XXI&nbsp;w. docierając do Polski. Odtworzenie jedynego rdzennie polskiego stylu piwnego stało się świętym graalem piwowarów polskich (choć i&nbsp;w Ameryce warzy się go sporo, pewnie nawet więcej niż w&nbsp;Polsce). Sprawa była ułatwiona o&nbsp;tyle, że choć grodziskie było już stylem historycznym, to było nim od zaledwie niecałych dwóch dekad – nadal żyli ludzie pamiętający smak tego piwa oraz dawni pracownicy grodziskiego browaru, którzy pamiętali recepturę; przeżyły również grodziskie szczepy drożdży, które można było ponownie rozmnożyć i&nbsp;wykorzystać.  

I znowu: ilość piwa dla mnichów się zgadza – i&nbsp;tyle. W&nbsp;legendzie podanej przez Raczyńskiego nie ma mowy o&nbsp;morowym powietrzu. Nieszczęście, któremu cudownie zaradził o. Bernard (w tej wersji – jeszcze ze życia), polegało wyłącznie na braku wody do warzenia piwa. Wychodzi więc na to, że dopiero później ktoś połączył dwie legendy w&nbsp;jedną, uznawszy najwyraźniej, że podanie o&nbsp;wyschniętej studni należy dodatkowo udramatyzować opowieścią o&nbsp;zarazie. Tak jakby brak piwa nie był dostatecznie straszliwą katastrofą!

W każdym razie, sklejona w&nbsp;ten sposób legenda z&nbsp;jednej strony uzasadniała niezwykle ważny (z punktu widzenia zakonników) zwyczaj oddawania klasztorowi corocznej beczki piwa, a&nbsp;z drugiej – umacniała reputację piwa grodziskiego jak napoju korzystnego dla zdrowia i&nbsp;chroniącego przed wszelkimi chorobami. Warto tu przypomnieć, że piwo w&nbsp;ogóle było od wieków napojem zdrowszym niż woda – po pierwsze dlatego, że proces jego produkcji wymuszał użycie dobrej jakości wody oraz jej przegotowanie, a&nbsp;po drugie alkohol i&nbsp;chmiel dodatkowo działały antyseptycznie. Ale nawet na tym tle piwo grodziskie wyróżniało się jako napój uważany wręcz za lekarstwo.  

[[File:Grodziskie reklama 3.JPG|thumb|left|upright|Reklama piwa grodziskiego z&nbsp;lat 1930.]]

{{Nawigacja|poprz=Stanisław Leszczyński i&nbsp;czterdziestu rozbójników}}

[[en:]]