Włoszka z włoszczyzną w posagu: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 325: | Linia 325: | ||
| źródło = ''Ibid.'', s. 98 }} | | źródło = ''Ibid.'', s. 98 }} | ||
Następne chronologicznie źródło, w którym po raz pierwszy pojawiają się zapożyczone z włoskiego nazwy warzyw, to polski przekład ''Ksiąg o gospodarstwie'' Pietra de Crescenzi z 1549 r. To tam po raz pierwszy można natknąć się na słowo „por” (z wł. ''„porro”''), które z czasem wyparło rodzimy, polski „łuk”; a także na „faseol” (z wł. ''„fagioli”''), który to wyraz z czasem wyewoluował w polszczyźnie | Następne chronologicznie źródło, w którym po raz pierwszy pojawiają się zapożyczone z włoskiego nazwy warzyw, to polski przekład ''Ksiąg o gospodarstwie'' Pietra de Crescenzi z 1549 r. To tam po raz pierwszy można natknąć się na słowo „por” (z wł. ''„porro”''), które z czasem wyparło rodzimy, polski „łuk”; a także na „faseol” (z wł. ''„fagioli”''), który to wyraz z czasem wyewoluował w polszczyźnie w „fazoły”, a wreszcie – w „fasolę”. Fasola to zarazem pierwsze warzywo pochodzące z odkrytej tylko pół wieku wcześniej Ameryki, które – poprzez Włochy – trafiło do Polski. | ||
[[File:Fasola.JPG|thumb|upright=.6|left|Fasola według ilustracji w poradniku P. de Crescenzi (1549)]] | [[File:Fasola.JPG|thumb|upright=.6|left|Fasola według ilustracji w poradniku P. de Crescenzi (1549)]] | ||