Włoszka z włoszczyzną w posagu: Różnice pomiędzy wersjami

Linia 319:

| '''Sałata''' uczyniona z pietruszki, z włoskiego kopru, z wodną rzeżuchą, z boragiem [tj. ogórecznikiem], z laktuką, a tak z tych ziół z octem a z oliwą sałatę przyprawić osoliwszy trochę, albowiem ta sałata jest dobra w gorących niemocach, serce posila.

| źródło = ''Ibid.'', s. 98 }}

Następne chronologicznie źródło, w którym po raz pierwszy pojawiają się zapożyczone z włoskiego nazwy warzyw, to polski przekład ''Ksiąg o gospodarstwie'' Pietra de Crescenzi z 1549 r. To tam po raz pierwszy można natknać się na słowo ,,por" (z wł. '',,porro"''), które z czasem wyparło rodzimy, słowiański ,,łuk"; a także na ,,faseol" (z wł. '',,fagioli"''), który to wyraz z czasem wyewoluował w polszczyźnie we ,,fazoły", a wreszcie -- w ,,fasolę". Fasola to zarazem pierwsze warzywo pochodzące z odkrytej tylko pół wieku wcześniej Ameryki, które -- poprzez Włochy -- trafiło do Polski.

{{ Cytat

| Sam też '''por''' albo łuk świeży, gdy bywa przykładan na miejsce, gdzie wąż ukąsi, jad on wyciąga; warzony lepak [natomiast] a migdałowym omaszczony olejem pobudza wzwód a żądzę cielesną.

| źródło = {{Cyt

| nazwisko = Crescentyn

| imię = Piotr

| tytuł = Księgi o gospodarstwie i o opatrzeniu rozmnożenia rozlicznych pożytków każdemu stanowi potrzebne

| url = https://cyfrowe.mnk.pl/dlibra/publication/21391/edition/21105/content

| wydawca = Helena Unglerowa

| miejsce = Kraków

| rok = 1549

| strony = 215

}} }}

{{ Cytat

| '''Faseol''' jest rodzaj grochu drobny a biały, ale na jednej stronie trochę nakropiony czarnymi kroplami, we włoskiej ziemi jest pospolity, a małej wagi; bywa też niektóry trochę czerwony.

| źródło = ''Ibid.'', s. 176 }}

== Polskie nazwy warzyw włoskiego pochodzenia ==

@@ Linia 319: / Linia 319: @@
 | '''Sałata''' uczyniona z pietruszki, z włoskiego kopru, z wodną rzeżuchą, z boragiem [tj. ogórecznikiem], z laktuką, a tak z tych ziół z octem a z oliwą sałatę przyprawić osoliwszy trochę, albowiem ta sałata jest dobra w gorących niemocach, serce posila.
 | źródło = ''Ibid.'', s. 98 }}
+Następne chronologicznie źródło, w którym po raz pierwszy pojawiają się zapożyczone z włoskiego nazwy warzyw, to polski przekład ''Ksiąg o gospodarstwie'' Pietra de Crescenzi z 1549 r. To tam po raz pierwszy można natknać się na słowo ,,por" (z wł. '',,porro"''), które z czasem wyparło rodzimy, słowiański ,,łuk"; a także na ,,faseol" (z wł. '',,fagioli"''), który to wyraz z czasem wyewoluował w polszczyźnie we ,,fazoły", a wreszcie -- w ,,fasolę". Fasola to zarazem pierwsze warzywo pochodzące z odkrytej tylko pół wieku wcześniej Ameryki, które -- poprzez Włochy -- trafiło do Polski.
+{{ Cytat
+| Sam też '''por''' albo łuk świeży, gdy bywa przykładan na miejsce, gdzie wąż ukąsi, jad on wyciąga; warzony lepak [natomiast] a migdałowym omaszczony olejem pobudza wzwód a żądzę cielesną.
+| źródło =  {{Cyt
+ | nazwisko = Crescentyn
+ | imię     = Piotr
+ | tytuł    = Księgi o gospodarstwie i o opatrzeniu rozmnożenia rozlicznych pożytków każdemu stanowi potrzebne
+ | url      = https://cyfrowe.mnk.pl/dlibra/publication/21391/edition/21105/content
+ | wydawca  = Helena Unglerowa
+ | miejsce  = Kraków
+ | rok      = 1549
+ | strony   = 215
+ }} }}
+{{ Cytat
+| '''Faseol''' jest rodzaj grochu drobny a biały, ale na jednej stronie trochę nakropiony czarnymi kroplami, we włoskiej ziemi jest pospolity, a małej wagi; bywa też niektóry trochę czerwony.
+| źródło = ''Ibid.'', s. 176 }}
 == Polskie nazwy warzyw włoskiego pochodzenia ==