Stanisław Leszczyński i czterdziestu rozbójników: Różnice pomiędzy wersjami

Rzeczpospolita wkroczyła w XVIII wiek w unii personalnej z Saksonią, pod berłem Augusta II Wettina. Jeszcze w 1698 r. Augusta odwiedził w Polsce car moskiewski Piotr Wielki. Obaj panowie byli wysocy, silni i mieli mocne głowy, więc urządzili sobie kilkudniową pijatykę przerywaną zawodami w łamaniu podków gołymi rękami i strzelaniu z armat do byle czego. Przy okazji postanowili, że trzeba rozprawić się ze Szwecją. Jak pomyśleli, tak zrobili i w 1700 r. koalicja sasko-rosyjsko-duńska zaatakowała Szwecję. Niestety, jak wiele pijackich pomysłów, tak i ten nie udał się tak, jak się spodziewali. Szwedzi rozgromili Duńczyków ja Zelandii, Rosjan pod Narwą i Sasów nad Dźwiną, pocxym wkroczyli na terytorium Polski. Polscy senatorowie próbowali tłumaczyć królowi szwedzkiemu Karolowi XII, że August wypowiedział mu wojnę jako elektor saski, a nie jako król neutralnej Rzeczypospolitej, ale nie na wiele to się zdało. Szwedzi zajęli Wilno, Warszawę, Poznań i Kraków, a Karol zaczął rozglądać się za nowym królem dla Polski.